شمارهٔ ۱۸ عطار
عطار نیشابوری / باب پانجدهم: در نیازمندی به ملاقات همدمی محرم / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
هر انجمنی، در انجمن مانده‌اند
دایم تو و من در تو و من مانده‌اند
ذرّات زمین وآسمان در شب و روز
در جلوه‌گری خویشتن مانده‌اند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به ارتباط عمیق انسان‌ها با یکدیگر و با جهان اشاره دارد. آدم‌ها و عناصر طبیعی در حال تداوم و بقا به یکدیگر و خودشان متصل هستند و در این وضعیت به تماشای خود و همدیگر مشغولند. به عبارت دیگر، همه چیز در یک حالت وجودی و تأمل در خویشتن باقی مانده است.