نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۹ عطار

عطار نیشابوری / باب شانزدهم: در عزلت و اندوه و درد وصبر گزیدن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

تا کی باشی چو آسمان در تک و تاز‌؟

در زیر قدم شو چو زمین پستِ نیاز

گر صبر کنی‌، صبر کند کار تو راست

ور نه پس و پیش می‌دو و کژ می‌باز

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از کسی می‌خواهد که به مانند آسمان در حال نوسان و تغییر نباشد و به زمین که نماد ثبات و نیاز است، تبدیل شود. او تأکید می‌کند که اگر صبر کند، کارش به درستی پیش می‌رود، و در غیر این صورت، دچار آشفتگی و انحراف خواهد شد.