نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۷ عطار

عطار نیشابوری / باب شانزدهم: در عزلت و اندوه و درد وصبر گزیدن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

ای دل هر دم غمی دگرگون میخور

گردن بنه و قفای گردون میخور

وانگاه سری که گوی ره خواهد شد

بر زانوی اندوه نِه و خون میخور

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به دل می‌گوید که هر لحظه غمی تازه به وجود می‌آید و باید با آن کنار بیاید. او از دل می‌خواهد که به شیوه‌ای بی‌خیالانه، بر مشکلات تکیه کند و در عین حال از درد و اندوه جان‌سوزی که دارد، غافل نشود. در واقع، این اشعار به چالش‌های زندگی و ضرورت پذیرش آن‌ها اشاره دارد.