شمارهٔ ۲۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از شخصی می‌پرسد که تا چه زمانی می‌خواهد به سخنان پرشور و پرغوطه‌ور خود ادامه دهد. او به او توصیه می‌کند که بهتر است خودش را مانند باده‌نوشان بنوشد و از مردم دنیا دوری کند. در نهایت، او به او یادآوری می‌کند که اگر دل‌مشغولی او به خاموشان واقعی است، باید از دنیای پرهیاهو کناره‌گیری کند.