شمارهٔ ۳۴ عطار
عطار نیشابوری / باب هشدهم: در همّت بلند داشتن و در كار تمام بودن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
کی نیک افتد تو را که بد می‌باشی؟
جان می‌دهی و خصمِ خرد می‌باشی
کاری‌ست دگر، تو را نخواهند گذاشت
تا بر سر روزگار خود می‌باشی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به نوعی به وضعیت انسانی اشاره دارد که در شرایط سخت و مشکل‌ساز قرار دارد. شخص، گرچه در وضعیتی نامناسب به سر می‌برد، اما نمی‌تواند از آن رهایی یابد و همچنان باید با اوضاع و احوال خود بسازد. در واقع، این ابیات نشان می‌دهد که برخی موقعیت‌ها و چالش‌ها اجتناب‌ناپذیر هستند و فرد باید با آن‌ها روبه‌رو شود.