شمارهٔ ۴۶ عطار
عطار نیشابوری / باب هشدهم: در همّت بلند داشتن و در كار تمام بودن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
پیوسته به دست خود گرفتاری تو
کآشفته‌دلِ پردهٔ پنداری تو
چون در پس پرده مادری داری تو
وقت است که شیرِ دایه بگذاری تو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این بیت نشان‌دهنده‌ی نگرانی شاعر از وضعیتی است که فردی در آن به خود مشغول است و در تلاش است تا به دنیای احساسات و درون خود پی ببرد. شاعر به شخص یادآوری می‌کند که باید از دام‌های فکری خود رها شود و درک عمیق‌تری از وجود و احساسات خود پیدا کند، بنابراین به او توصیه می‌کند که زمان آن رسیده که از سختی‌ها و وابستگی‌ها فاصله بگیرد و همچون دایه‌ای از وابستگی به مادری رهایی یابد.