شمارهٔ ۴۳ عطار
عطار نیشابوری / باب هشدهم: در همّت بلند داشتن و در كار تمام بودن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
بی ره رفتن، رموز می‌اندیشی
برفی‌ست که در تموز می‌اندیشی
مردان جهان هزار عالم رفتند
تو بر دو قدم، هنوز می‌اندیشی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان این واقعیت می‌پردازد که در زندگی، افراد زیادی به دستاوردهای مختلفی رسیده‌اند و تجربیات زیادی را پشت سر گذاشته‌اند. در عوض، شخصی هنوز در حالت تفکر و تردید قرار دارد و در عین حال، با چالش‌ها و مشکلات (نماد برف در گرما) دست و پنجه نرم می‌کند. بنابراین، این شعر به اهمیت پیشرفت و تلاش در مقابل سکون و تردید اشاره دارد.