شمارهٔ ۱۴ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به بیان تنهایی و عذاب ناشی از آن می‌پردازد. او می‌گوید که در هر دم ممکن است تفرقه و جدایی به وجود آید و سخت‌ترین عذابی که وجود دارد، تنها بودن و مواجهه با خود است. این احساس به نوعی دعوت به توجه به درون و ظلمت تنهایی است.