شمارهٔ ۴ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیانگر این است که نه جان کسی می‌تواند به رضایت خداوند دست یابد و نه دل انسان می‌تواند وفای او را بیابد، مگر اینکه چیزی در دل آن موجود شود که به یقین جای خداوند را پر کند. به عبارت دیگر، تنها زمانی که عشق و محبت خداوند در دل جای گیرد، انسان می‌تواند به حقیقت رضایت و وفای او برسد.