شمارهٔ ۱۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به وضعیت دنیای خودش می‌پردازد و احساس می‌کند که مشکلات و چالش‌های زیادی بر او و جامعه‌اش تسلط یافته‌اند. او به نوعی ناامیدی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که با وجود تمام تلاش‌ها، همچنان به مانند شبنمی که به دریا می‌افتد، در برابر این مشکلات کوچک و بی‌اهمیت به نظر می‌آید.