شمارهٔ ۱۷ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از مرگ به عنوان آینه‌ای که وضعیت واقعی ما را نشان می‌دهد یاد می‌کند. مرگ موجب رسوایی انسان‌ها می‌شود و اگر یک لحظه از حقیقت وجودی خود آگاه شویم، متوجه خواهیم شد که دنیای فانی دچار توهم است و در حقیقت چیزی وجود ندارد.