شمارهٔ ۴۲ عطار
عطار نیشابوری / باب بیست و چهارم:درآنكه مرگ لازم وروی زمین خاك رفتگانست / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ای اهل قبور! خاک گشتید و غبار
هر ذرّه ز هر ذرّه گرفتید فرار
این خود چه سرای است که تا روز شمار
بی خود شده‌اید و بیخبر از همه کار
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر به اهل قبور اشاره می‌کند و از حالتی صحبت می‌کند که آن‌ها به خاک و غبار تبدیل شده‌اند. هر ذره‌ای از آن‌ها جدا شده و فرار کرده است. شاعر به این نکته می‌پردازد که این چه مکان عجیبی است که از روز شمار بیخبر و بی‌خود شده‌اند. در واقع، او به حالت غفلت و عدم آگاهی مردگان اشاره دارد.