شمارهٔ ۷ عطار
عطار نیشابوری / باب بیست و چهارم:درآنكه مرگ لازم وروی زمین خاك رفتگانست / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
گاهی به قبولِ خلق خواهی آویخت
گاهی به عصا و دلق خواهی آویخت
از بهرِ شکم روز و شبان در تک و پوی
خود را به گلو و حلق خواهی آویخت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به اشاره به شرایط مختلف زندگی و نیازهای آدمی میپردازد. گاهی انسان برای جلب محبت دیگران یا در شرایط سخت به چیزهایی مثل لباسها و زینتها تکیه میکند. همچنین، به خاطر نیازهای اولیه خود، روز و شب در تلاش است و در این مسیر ممکن است به هر چیزی که برایش مفید باشد، وابسته شود. این مضمون نشاندهنده نبرد دائمی انسان با نیازها و خواستههای زندگی است.