نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۷ عطار

عطار نیشابوری / باب بیست و چهارم:درآنكه مرگ لازم وروی زمین خاك رفتگانست / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

گاهی به قبولِ خلق خواهی آویخت

گاهی به عصا و دلق خواهی آویخت

از بهرِ شکم روز و شبان در تک و پوی

خود را به گلو و حلق خواهی آویخت

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به اشاره به شرایط مختلف زندگی و نیازهای آدمی می‌پردازد. گاهی انسان برای جلب محبت دیگران یا در شرایط سخت به چیزهایی مثل لباس‌ها و زینت‌ها تکیه می‌کند. همچنین، به خاطر نیازهای اولیه خود، روز و شب در تلاش است و در این مسیر ممکن است به هر چیزی که برایش مفید باشد، وابسته شود. این مضمون نشان‌دهنده نبرد دائمی انسان با نیازها و خواسته‌های زندگی است.