شمارهٔ ۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این مع verse، شاعر به بیان فراق و دوری می‌پردازد. او از اینکه تلاش‌هایش به نتیجه نرسیده و دردش بی‌درمان مانده، نالان است. حتی اگر از جان خود بگوید، باز هم به جایی نخواهد رسید و احساس می‌کند که همه تلاش‌ها و سفرهایش بی‌فایده بوده‌اند. در نهایت، غم و ناامیدی او به خوبی مشهود است.