شمارهٔ ۲۳ عطار
عطار نیشابوری / باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
که گفت ترا که راه اندوهش گیر
یا شیوهٔ عاشقان انبوهش گیر
آنجا که درو هزار عالم هیچ است
یک ذره کجا رسد تو صد کوهش گیر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این ابیات به بیان حالاتی می‌پردازد که انسان در برابر عشق و اندوه قرار می‌گیرد. شاعر از کسی می‌خواهد که به دنبال اندوه نرود و به جای آن، به شیوه و خصوصیات عاشقان بپردازد. او اشاره می‌کند که در جایی که همه چیز بی‌ارزش است، یک ذره از ارزش‌ها نمی‌تواند با صد کوه برابر شود، یعنی ارزش‌ها در عشق و دل‌باختگی فراتر از دنیای مادی هستند.