نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۳۵ عطار

عطار نیشابوری / باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

ای دل بندی بس استوارت افتاد

ناخورده می عشق، خمارت افتاد

اندیشه نمیکنی و درکار شدی

باری بنگر که با که کارت افتاد!

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به دل خود می‌گوید که دیگر بس است و در عشق گرفتار شده است. او از عشق و تأثیر آن بر زندگی‌اش سخن می‌گوید و از طرفی از معشوق می‌خواهد که به وضعیت خود دقت کند و ببیند با چه کسی در ارتباط است. در واقع، شعر ناظر به درگیری‌های احساسی است و هشدار به عدم توجه به عواقب عشق می‌دهد.