شمارهٔ ۴۲ عطار
عطار نیشابوری / باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
در عالم خوف روزگاری دارم
زیرا که امید چون تو یاری دارم
چون من هر دم فرو ترم تو برتر
تادر تو رسم درازکاری دارم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت شاعری از حالتی ترس و ناامیدی صحبت می‌کند، اما به خاطر داشتن امیدی چون یاری، توانسته است در این شرایط ادامه دهد. او به این نکته اشاره می‌کند که هر چه بیشتر دچار فرو رفتن در مشکلات شود، یاری او بالاتر و الهام‌بخش‌تر می‌شود و او تلاش می‌کند تا به هدفی بلند نائل آید.