نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۴۴ عطار

عطار نیشابوری / باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

تا زلف تو چون کمند میبینم من

افتاده دلم به بند میبینم من

هرگز نرسد دست به فتراک توام

فتراک تو بس بلند میبینم من

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت شاعر به زیبایی و جذابیت موی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که این مو همچون کمند (نریمی و گیرایی) او را به دام خود کشیده است. دل او به عشق معشوق گرفتار شده و احساس می‌کند که به دام او افتاده است. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که رسیدن به معشوق و درک او بسیار دشوار است، زیرا معشوق آنقدر والا و بلندمرتبه است که دست او هرگز به فتراک او نمی‌رسد.