شمارهٔ ۳۹ عطار
عطار نیشابوری / باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
جانا زغمت بسوختی جان، ما را
نه کفر گذاشتی نه ایمان، ما را
چون دانستی که نیست درمان، ما را
سر در دادی بدین بیابان، ما را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر از درد و رنجی که جان او را می‌سوزاند صحبت می‌کند. او به معشوق خود اشاره می‌کند که نه تنها ایمانش را از بین برده، بلکه تمام امیدهایش را نیز نابود کرده است. شاعر به عمق بی‌درمانی دردش اشاره می‌کند و از معشوقش می‌خواهد که خود را در این دنیای بی‌رحم رها کند.