شمارهٔ ۴۱ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت شعر بیانگر این است که قوم و جمعیت وقتی در کنار هم می‌نشینند، به صورت مشترک وجود و شخصیت فردی را مورد توجه قرار می‌دهند و او را انتخاب میکنند. نادیده گرفتن کسی باعث می‌شود که جان و دل او از دست برود. اگر در جمع حاضر شوند و او را ببینند، احساسات و توجهات در او به وجود می‌آید.