شمارهٔ ۶۹ عطار
عطار نیشابوری / باب بیست و نهم: در شوق نمودن معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دیرست که در کوی تو دارم گذری
گر وقت آمد به سوی من کُن نظری
ور در خورِ کشتنم مکش دردِ سری
در پای خودم کُش نه به دستِ دگری
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از محبوب خود میخواهد که اگر فرصتی پیش آمد، نگاهی به او بیندازد. او همچنین اشاره میکند که اگر قرار است جانش گرفته شود، بهتر است این کار را با پای خود (یعنی عشق و دلخواه خود) انجام دهد، نه به دست دیگری.