شمارهٔ ۹ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر بیان می‌کند که چگونه کسی او را تشنه و گرسنه نگه‌ می‌دارد و حتی از دادن نیازهای ضروری به او پرهیز می‌کند. با وجود درخواست‌های مکرر او، نه تنها پاسخی نمی‌گیرد بلکه بیشتر در حسرت و ناامیدی باقی می‌ماند. این احساس ناکامی و بی‌پاسخی نشان‌دهندهٔ عمیق‌ترین درد و تنهایی شاعر است.