شمارهٔ ۲ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و یكم: در آنكه وصل معشوق به كس نرسد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
کس از می معرفت ندادست نشان
کز عین نشان بروست وز عین عیان
آن می به قرابه سر به مهرست مدام
مردم به قرابه می برآرند زبان
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این بیت بیان‌کننده این مفهوم است که هیچ کسی نشانه‌ای از معرفت و حقیقت می‌نزداید، چرا که نشانه حقیقت از ذات خود برمی‌خیزد. همچنین اشاره دارد که آن می (شراب معرفت) همیشه در ظرفی محفوظ و مهر شده است و مردم تنها می‌توانند درباره‌ی آن سخن بگویند و درک کنند.