شمارهٔ ۲۰ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت از شعر به بیان این موضوع می‌پردازد که اگر امید به وصال محبوب به تو بسته شود، بهتر است که در عجز و ناتوانی بنشینی و از او یاری بخواهی. اشاره دارد که دست تو به جایی نمی‌رسد و باید در آغوش او آرام بگیری. در واقع، در اینجا موضوع ناچاری و وابستگی به محبوب و عدم توانایی در دستیابی به او مطرح است.