شمارهٔ ۴۵ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساسی عمیق از عشق است. شاعر با تصویر قلم و شمع، به رابطه‌اش با معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق او مانند شمعی است که نورش را بر وجودش می‌تاباند. همچنین بیان می‌کند که هرگاه وجود معشوق نمایان شود، او به حالت عدم و سکوت درمی‌آید و مجذوب آن عشق می‌شود.