نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۴۷ عطار

عطار نیشابوری / باب سی و دوم: در شكایت كردن از معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

آن را که ز دریای تو گوهر بایست

همچون گویش نه پا و نه سر بایست

من خود بودم چنانک بودم دلتنگ

دیوانگی عشق تو می در بایست

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و ارزش گوهرهایی که از دل دریا به دست می‌آید اشاره دارد. او می‌گوید که نباید به ظواهر توجه کرد و همچنین به احساسات عمیق خود درباره عشق و دلتنگی اشاره می‌کند. در نهایت، او از دیوانگی ناشی از عشق سخن می‌گوید که روح او را درگیر کرده است.