شمارهٔ ۴۷ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و دوم: در شكایت كردن از معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
آن را که ز دریای تو گوهر بایست
همچون گویش نه پا و نه سر بایست
من خود بودم چنانک بودم دلتنگ
دیوانگی عشق تو می در بایست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و ارزش گوهرهایی که از دل دریا به دست میآید اشاره دارد. او میگوید که نباید به ظواهر توجه کرد و همچنین به احساسات عمیق خود درباره عشق و دلتنگی اشاره میکند. در نهایت، او از دیوانگی ناشی از عشق سخن میگوید که روح او را درگیر کرده است.