شمارهٔ ۲۹ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و سوم: در شكر نمودن از معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
از خود برهان مرا که بس ممتحنم
جان و تن من باش که بیجان و تنم
خویشی خودم بخش که تا خوش بزیم
با خویشتنم گیر که بیخویشتنم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر حالتی از درون‌نگری و جستجوی ما برای شناخت خود است. شاعر از خود می‌خواهد که حقیقت وجودی‌اش را درک کند و به آرامش دست یابد. او نشان می‌دهد که برای زندگی خوب، نیاز به آگاهی از خویشتن دارد و بدون این شناخت، احساس فقدان و تنهایی می‌کند. به عبارتی، او به دنبال اتحاد با خود واقعی‌اش است.