شمارهٔ ۳۹ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و سوم: در شكر نمودن از معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
در درد خودم چو چرخ سرگردان کن
وز عشق خودم بی سر و بی سامان کن
هرگاه که درمان دلم خواهی کرد
درمان دلم ز درد بی درمان کن
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از احساسات عمیق خود سخن می‌گوید و می‌خواهد که در درد و بی‌سامانی‌اش غرق شود. او درخواست دارد که هرگاه معشوق بخواهد دلی را که در عذاب است درمان کند، این درمان باید از عمق درد و رنج او ناشی شود. به عبارتی، شاعر به تجربه عمیق عشق و درد در زندگی خود اشاره می‌کند.