شمارهٔ ۹ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و سوم: در شكر نمودن از معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
سرگشتهٔ توست نُه فلک، می‌دانی؟
گِرد در‌ِ تو گشته به سرگردانی
تو خورشیدی، ولی میان جانی
خورشید که دیده‌ست بدین پنهانی؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به احساس سردرگمی و بی‌خبری از خود اشاره می‌کند. او به تصویر خورشید اشاره می‌کند که در میان وجود انسان‌ها پنهان است و نشان‌دهنده نور و روشنی درونی آنها است. این احساس سرگشتگی در جستجوی هویت و حقیقت دلیلی برای حیرت و بروز پرسش‌ها در زندگی است.