شمارهٔ ۵ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دوش آمد و گفت: چند تنها باشی
گر قطره نباشی همه دریا باشی
هرگه که تنت جهان و دل جان گردد
تو جان و جهان شوی همه ما باشی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
غزل بیانگر این است که انسان باید از انزوا و تنهایی رهایی یابد. اینکه اگر فرد تنها باشد مثل یک قطره است و اگر به جمع بپیوندد، می‌تواند به بزرگی دریا تبدیل شود. با هر بار که درونیاتش را به جهان و دیگران پیوند دهد، به حقیقتی بزرگ‌تر و کلّی‌تر تبدیل می‌شود و در این حالت می‌تواند همه را در خود جای دهد.