شمارهٔ ۶ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دوش آمد و گفت: «در درون ما را باش
در خاک نشین و غرقِ خون ما را باش»
بر من میزد تاکه ز من هیچ نماند
چون هیچ شدم گفت: «کنون ما را باش!»
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، گوینده به حضور عمیق و درونی از یک نیروی معنوی اشاره می‌کند که خواهان درک و همراهی اوست. این نیرو به او می‌گوید که در وضعیت دشوار و غم‌انگیز او (مانند خاک‌نشینی و خونین‌دل بودن) به او نزدیک باشد. در آخر، وقتی گوینده احساس خالی شدن و بی‌چیزی می‌کند، این نیروی معنوی می‌گوید که اکنون زمان نزدیکی و اتحاد است.