شمارهٔ ۱۷ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ای تُرک! دلم غاشیه بر دوش تو شد
جانم ز جهان واله و مدهوش تو شد
بر سیمِ بناگوش تو چون جملهٔ خلق،
در مینگرند، حلقه در گوش تو شد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از عشق و وابستگی عمیق خود به معشوق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که عشقش مانند یک پرده بر دوش معشوق است و جانش به خاطر عشق به او از دنیا بی‌خبر و مدهوش شده است. همچنین اشاره می‌کند که مانند دیگران، همگی در زیبایی‌های معشوق غرق شده و به او نگاه می‌کنند.