نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۹ عطار

عطار نیشابوری / باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

کوثر که لبِ ترا ندیم افتادهست

سر بر خطِ سبزِ تومقیم افتادهست

آفاق ز روی تست روشن همه روز

خورشید بهانهای عظیم افتادهست

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی‌های کوثر و تأثیرات مثبت آن اشاره می‌کند. او به توصیف زیبایی‌های طبیعی و روشنایی‌هایی می‌پردازد که به خاطر وجود محبوبش بوجود آمده است. در واقع، این شعر نمادی از عشق و زیبایی در جهان است که به خاطر محبوب، روشن و دلنشین به نظر می‌رسد.