شمارهٔ ۲۹ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
کوثر که لبِ ترا ندیم افتادهست
سر بر خطِ سبزِ تومقیم افتادهست
آفاق ز روی تست روشن همه روز
خورشید بهانهای عظیم افتادهست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیباییهای کوثر و تأثیرات مثبت آن اشاره میکند. او به توصیف زیباییهای طبیعی و روشناییهایی میپردازد که به خاطر وجود محبوبش بوجود آمده است. در واقع، این شعر نمادی از عشق و زیبایی در جهان است که به خاطر محبوب، روشن و دلنشین به نظر میرسد.