شمارهٔ ۳۵ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به عشق و حالت‌های ناشی از آن اشاره دارد. شرط عشق این است که انسان مانند شمع بسوزد و به خاطر محبوب خود از خود گذشتگی کند. عشق به معشوق موجب گرما و انرژی در دل می‌شود و زلف معشوق می‌تواند انسان را مجنون و دیوانه کند. در واقع، شاعر از زیبایی عشق و دوندگی‌اش سخن می‌گوید.