شمارهٔ ۴۱ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
زلف تو برفت از نظرم چه توان کرد
برد این دل زیر و زبرم چه توان کرد
گر من کمری ز زلف تو بربندم
زنّار بود آن کمرم چه توان کرد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این اشعار به حسرت و ناتوانی عاشق در مقابل زیبایی‌های محبوب اشاره دارد. شاعر از دور شدن زلف معشوق و تأثیر آن بر دلش سخن می‌گوید و احساس می‌کند که هیچ کاری از دستش برنمی‌آید. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که اگر بخواهد خود را به زلف معشوق ببندد، در واقع هیچ اقدام مؤثری نمی‌تواند انجام دهد، زیرا همه چیز به محبوب بستگی دارد. بنابراین، این اشعار نشان‌دهنده‌ی احساس ضعف و وابستگی عاطفی است.