شمارهٔ ۴ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به زیبایی و نورانیتی که از چهره محبوبش ساطع می‌شود اشاره می‌کند. او می‌گوید که آفتاب در حضور محبوبش خاموش می‌شود و نور چهره او جهانی را روشن کرده است، به گونه‌ای که دل او را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در واقع، روی محبوبش به‌قدری درخشان و جذاب است که نعمت و زیبایی جهان را تحت الشعاع قرار می‌دهد.