نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۷ عطار

عطار نیشابوری / باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

ای زلفِ تو صد دامِ ستم افکنده

جانِ همه عاشقان به غم افکنده

هرجا که درین پرده وجودی مییافت

یک پرتو رویت به عدم افکنده

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت زلف معشوق اشاره دارد که باعث ایجاد درد و غم در جان عاشقان شده است. او بیان می‌کند که هر جا اثری از وجود معشوق دیده می‌شود، نوری از چهره‌اش باعث ناراحتی و دوری عاشقان می‌گردد.