شمارهٔ ۴۷ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
زلف تو که چون مشک به هر سوی افتاد
بی مهر از آن است که هندوی افتاد
زان گشت چنین شکسته کز غارت جان
از بس که شتاب کرد بر روی افتاد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این بیت شعر به زیبایی زلف معشوق تشبیه شده و بیانگر احساس حزن و دلتنگی است. زلف معشوق مانند مشک در هر سو پخش شده، اما بی‌محبت و بی‌توجهی به شاعر، باعث شده که او احساس از دست‌رفتگی و آسیب کند. شاعر اشاره می‌کند که این ناامیدی و غم به دلیل شتاب و بی‌توجهی معشوق به او است.