نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۷۱ عطار

عطار نیشابوری / باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

چون مشکِ خط تو سایه‌ور می‌افتد

خورشید به زیرِ سایه درمی‌افتد

زیبنده‌ترست موی و بالا باری

کان موی به بالای تو برمی‌افتد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این چند بیت، شاعر به زیبایی و تاثیرگذار بودن چهره و موی محبوب اشاره می‌کند. او می‌گوید که وقتی نشان زیبای محبوب (مشک خط) بر زمین می‌افتد، حتی خورشید هم به زیر آن سایه می‌آید. همچنین، از زیبایی موی معشوق سخن می‌گوید که واقعاً زیباست و بر شانه‌های او می‌افتد. به نوعی، زیبایی محبوب بر همه چیز سایه می‌افکند.