شمارهٔ ۷۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساس عمیق و وابستگی شاعر به معشوقه‌اش می‌پردازد. شاعر می‌گوید که هرگز از زلف معشوقه خود دست نخواهد کشید و تا زمانی که بتواند دلش را به دست آورد، به این ارتباط ادامه خواهد داد. او همچنین به معشوقه‌اش می‌گوید که از او دل برنخواهد داشت، چرا که نمی‌داند دل خود را چه زمانی خواهد داشت. در کل، این ابیات نشان‌دهنده عشق و دلبستگی عمیق شاعر است.