شمارهٔ ۷۵ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
گر لعلِ لبِ تو دَرِّ شهوارم داد
زلف تو ز پی شکست بسیارم داد
با لعلِ لبِ تو کارِ ما چون زر بود
زلفت به ستیزه تاب در کارم داد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این چهار بیت به زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد. شاعر از لعل لب معشوق و زلف‌هایش سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که چگونه این زیبایی‌ها او را درگیر کرده و دلش را می‌سوزاند. در واقع، زیبایی معشوق برای شاعر نه تنها دلنشین است بلکه او را به چالش و ستیزه نیز می‌کشاند.