شمارهٔ ۱۷ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، گوینده به دوستش می‌گوید که خط زیبای او بر چهره‌اش همچون نقش‌های ماه است. دوست پاسخ می‌دهد که هر زیبایی باید از خودش خواسته شود و در ادامه، وقتی گوینده به ابروهای کمان‌مانند او اشاره می‌کند، دوست می‌گوید که چنین کمانی نمی‌تواند به درستی در زهرابروی او قرار گیرد. در واقع، این اشعار به زیبایی و کمال درون و بیرون اشاره دارند.