شمارهٔ ۱۹ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به زیبایی لب معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر لب معشوق به اندازه یک شکر شیرین باشد، چه نیازی به شکر دارد؟ او که به جای یک شکر از پسته‌ی معشوقش، دل و قلبش را به او داده، احساس خود را به زیبایی بیان می‌کند. در واقع، شاعر از عشق و ارادت عمیقش به معشوق سخن می‌گوید و ارزش عشق را بالاتر از چیزهای مادی می‌داند.