شمارهٔ ۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از زیبایی و جذابیت چشمان معشوق سخن می‌گوید. هنگامی که چشمانش به سوی او می‌نگرد، دلش را به شدت می‌زند و از غم و درد دلش خون می‌ریزد. او همچنین به پیوند و عشق عمیقش اشاره می‌کند و می‌گوید که به خاطر زیبایی زلف معشوق، همه دردهایش را تحمل می‌کند، مانند درخت پسته که در یک تنگ شکر خود را می‌سازد.