شمارهٔ ۳ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و هشتم: در صفت لب و دهان معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
جانم که به لب از لب لعل تو رسید
دل تحفه به پیش لب لعل تو کشید
خوی خشک نمیکند زخون چون گل لعل
زان سنبل ترکز لب لعل تو دمید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این ابیات بیانگر اشتیاق و محبت عمیق شاعر به معشوق است. او به زیبایی لب‌های معشوق اشاره می‌کند و از درد و رنجی که عشق به او می‌دهد، سخن می‌گوید. دل شاعر به قربانی عشق تبدیل شده و زیبایی لب‌های معشوق همچون گلی تازه در دل او دمیده است.