شمارهٔ ۴ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و هشتم: در صفت لب و دهان معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
زلفِ تو سرِ درازدستی دارد
چشمِ تو همه میل به مستی دارد
امّا دهنت که ذرّهای را ماند
یک ذرّه نه نیستی نه هستی دارد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این ابیات به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره دارند. زلف بلند او و چشمانش حالتی پر از شیطنت و میل به خوشی را به تصویر می‌کشند. در پایان، به دهان معشوق اشاره می‌کند که به اندازه یک ذره می‌تواند نماد هستی یا نیستی باشد، به نوعی نشان‌دهنده قدرت کلام و بیان است.