شمارهٔ ۱۰۰ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان احساساتش در عشق می‌پردازد و اعتراف می‌کند که در این عشق نه شادی وجود داشته و نه غم، به‌طوری‌که وجود او به‌نوعی مثل عدم است. همچنین، هر تلاشی که کرده، در نهایت مشخص شده که همه چیز بی‌معنا و توخالی بوده است. در واقع، شاعر به پوچی و بی‌ارزشی عشق اشاره می‌کند.