باب چهارم: در معانی كه تعلّق به توحید دارد — مختارنامه عطار

عطار نیشابوری / مختارنامه

فهرست شعرها

• شمارهٔ ۴ — یک روی، به صد روی، همی باید دید
• شمارهٔ ۲ — آن بحر که در یگانگی اوست یکی
• شمارهٔ ۶ — آخر روزی دلت به درگه برسد
• شمارهٔ ۵ — راهی که همه سلوک وی باید کرد
• شمارهٔ ۳ — گردِ تو درآمده چنین دریایی
• شمارهٔ ۱ — بحری که در آسمان زمین خواهد بود
• شمارهٔ ۱۰ — خود را، سوی خود،‌ رهگذری باید کرد
• شمارهٔ ۱۴ — آن ماه که بر هر دو جهان میتابد
• شمارهٔ ۷ — هر چیز که هست در دو عالم کم و بیش
• شمارهٔ ۱۱ — هر جان که به راه رهنمون مینگرد
• شمارهٔ ۸ — عالم همه گفت و گوی خود می‌بیند
• شمارهٔ ۹ — پیوسته دلی گرفته از غیرت باد!
• شمارهٔ ۱۳ — چیزی که دمی نه تو درآنی و نه من
• شمارهٔ ۱۲ — یک چیز که آن نه یک و چیز است آن چیز
• شمارهٔ ۱۷ — آن بحر که هر لحظه دگرگون آید
• شمارهٔ ۱۶ — آن کی آید در اسم، شب خوش بادت!
• شمارهٔ ۱۹ — جایی که درو نه شیب ونه بالا بود
• شمارهٔ ۲۲ — هر دل که درین دایرهٔ بی سر و پاست
• شمارهٔ ۱۸ — غوّاص در اوّل قدم از فرق کند
• شمارهٔ ۱۵ — چیزی که ورای دانش و تمییز است
• شمارهٔ ۲۰ — آن بحر که دم به دم فزون میجوشد
• شمارهٔ ۲۱ — بحری که در او دو کون ناپیدا بود
• شمارهٔ ۲۵ — هر دل که به بحرِ بینشانی افتاد
• شمارهٔ ۲۳ — هر جان که به بحر رهنمون اندوزد
• شمارهٔ ۲۴ — تا نفس پرستی تو را غم بیش است
• شمارهٔ ۳۰ — گه جان، دل خویش، غرق خون مانده دید
• شمارهٔ ۲۶ — آن کل که بدو جنبش اجزا دیدم
• شمارهٔ ۲۹ — صد قطره که یک آب نماید جمله
• شمارهٔ ۲۷ — مرغی که بدید از می این دریا دُرد
• شمارهٔ ۲۸ — هر جان که بجان نیست گرفتار او را
• شمارهٔ ۳۲ — چندان که تو این بحر گهر خواهی دید
• شمارهٔ ۳۵ — آن نور که بیرون و درون میتابد
• شمارهٔ ۳۴ — معنی چو ز کل به جزو بیرون آید
• شمارهٔ ۳۳ — هر جان که به بحر رهنمون آید زود
• شمارهٔ ۳۶ — این عین مکان همان مکان است که بود
• شمارهٔ ۳۷ — سریست برون زین همه اسرار که هست
• شمارهٔ ۳۸ — در دریایی که نه سر و نه پا داشت
• شمارهٔ ۳۱ — آن بحر که موجش گهر انداز آید
• شمارهٔ ۴۶ — آن سر عجب نه توبدانی ونه من
• شمارهٔ ۴۱ — آن روز که آفتاب انجم میریخت
• شمارهٔ ۴۳ — در عالم جان نه مرد پیداست نه زن
• شمارهٔ ۴۲ — گاهی ز نو و گه ز کهن میگویند
• شمارهٔ ۴۵ — آن سیل که از قوّت خود جوشان بود
• شمارهٔ ۳۹ — کس نیست که دریا همه او را افتاد
• شمارهٔ ۴۰ — هر چیز که آن ز نیستی در پیوست
• شمارهٔ ۴۴ — میپرسیدی که چیست این نقش مجاز
• شمارهٔ ۵۴ — چون نور منوّرِ سُبُل یابی باز
• شمارهٔ ۴۸ — در بادیهای که پا ز سر باید کرد
• شمارهٔ ۵۱ — تخمی که درو مغز جهان پنهان بود
• شمارهٔ ۴۷ — حل کردن آن نه تو توانی و نه من
• شمارهٔ ۴۹ — کاریست ز پیری و جوانی برتر
• شمارهٔ ۵۳ — آن قوم که دروحدت کل آن دارند
• شمارهٔ ۵۲ — جانی که درو تیره و روشن تو بوَد
• شمارهٔ ۵۰ — در بند گرهگشای میباید بود
• شمارهٔ ۵۵ — آن راز که هست در پس صد سرپوش
• شمارهٔ ۶۰ — گر باخبرست مرد و گر بیخبرست
• شمارهٔ ۵۹ — کی پشه تواند که ثریا بیند
• شمارهٔ ۵۸ — چون بحر شدی گهر میانِ جان دار
• شمارهٔ ۶۱ — برخیز و به بحرِ عشقِ دلدار درای
• شمارهٔ ۵۶ — در حضرت حق، جمله ادب باید بود
• شمارهٔ ۵۷ — گر تشنهٔ بحری به گهر ایمان دار
• شمارهٔ ۶۲ — بحری که همه عمر به یکدم بینی
• شمارهٔ ۶۳ — گر تو دل خویش بیسیاهی بینی
• شمارهٔ ۶۴ — گردیدهوری تو دیده بر کار انداز
• شمارهٔ ۶۶ — در بند خیال غیر یک ذرّه مباش
• شمارهٔ ۶۵ — گرچه دل تو زین همه غم تنگ شود
• شمارهٔ ۶۷ — تا کی خود را ز پای و سراندیشی
• شمارهٔ ۶۸ — هر جان که به نور قدس پیش اندیش است
• شمارهٔ ۶۹ — چون نیست ترا کار ز سودا بیرون
• شمارهٔ ۷۰ — گر پرده ز روی کار بر میداری!
• شمارهٔ ۷۳ — چون بدنامی به روزگاری افتد
• شمارهٔ ۷۷ — آن را که به چشم کشف پیداست یقین
• شمارهٔ ۷۶ — گر برخیزد ز پیش چشم تو منی
• شمارهٔ ۷۸ — بنگر بنگر، ای دل! اگر مرد رهی
• شمارهٔ ۷۱ — تا چند کنی عزیمت دریا ساز
• شمارهٔ ۷۴ — چون نیست، گر از پیش روی، پیشانت
• شمارهٔ ۷۵ — ور راه ز پس قطع کنی پایانت
• شمارهٔ ۷۲ — هر جانی را که غرق انعام بود
• شمارهٔ ۷۹ — میپنداری که حق هویدا گردد
• شمارهٔ ۸۰ — هر دیده که اسرار جهان مطلق دید
• شمارهٔ ۸۲ — آنجا که زمین را فلکی بینی تو
• شمارهٔ ۸۱ — تا چند ازین نقش برآورده که هست
• شمارهٔ ۸۶ — دل را نه ز آدم و نه حواست نسب
• شمارهٔ ۸۵ — هان ای دل بیخبر! کجاییم بیا
• شمارهٔ ۸۴ — آن سالک گرم روْ که در شیب و فراز
• شمارهٔ ۸۳ — هر جان که ز حکم مرکز دوران رفت
• شمارهٔ ۸۷ — عشق آمد و نام کفر و ایمان نگذاشت
• شمارهٔ ۸۸ — در عشق نماند عقل و تمییز که بود
• شمارهٔ ۸۹ — آن دل که ز شوق نور اکبر میتافت
• شمارهٔ ۹۳ — جانا غمِ عشق تو بجان نتوان داد
• شمارهٔ ۹۱ — یارب چه نهان چه آشکارا که تویی
• شمارهٔ ۹۲ — هر روز به حسن بیشتر خواهی بود
• شمارهٔ ۹۴ — در راه تو گم گشت دویی اینت عجب!
• شمارهٔ ۹۰ — از بس که بدیدم ز تو اسرار عجب
• شمارهٔ ۹۸ — دل خستهٔ سال و بستهٔ ماه نماند
• شمارهٔ ۹۶ — جانا ز میانِ من و تو دست کراست
• شمارهٔ ۹۵ — آن دیده که توحید قوی میبیند
• شمارهٔ ۹۷ — جانا نه یکیام نه دوام اینت عجب!
• شمارهٔ ۱۰۰ — در عشق توام شادی و غم هیچ نبود
• شمارهٔ ۹۹ — چون باز دلم غمِ ترا زقّه نهاد