نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۷ عطار

عطار نیشابوری / باب چهارم: در معانی كه تعلّق به توحید دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

مرغی که بدید از می این دریا دُرد

عمری جان کند و ره سوی دریا بُرد

گفت: «اینهمه آب را به تنها بخورم»

یک قطره بدو رسید و در دریا مُرد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر درباره مرغی است که از دریا می‌نوشد و درد و رنج زیادی متحمل شده است. مرغ تصمیم می‌گیرد که برای رفع تشنگی‌اش به دریا برود، اما در نهایت تنها یک قطره آب را به دست می‌آورد و در دریا غرق می‌شود. این شعر نماد ناامیدی و ناکامی در تلاش برای رسیدن به خواسته‌هاست.