شمارهٔ ۶۹ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به بیان حالتی می‌پردازد که فرد به خاطر دل مشغولی‌ها و معاملات دنیوی از حالت شیدایی و عشق حقیقی دور شده است. او به قطره‌ای تشبیه می‌شود که از دریا جدا شده و به صحرا افتاده، و از او می‌پرسد که چرا از دریا دور شده و به بیابان آمده است. این اشعار به مفهوم جدایی از اصل و حقیقت و نتیجه آن (تنهایی و سرگردانی) اشاره دارند.